از مجلسى ( ره ) - گفته‌اند هر كردارى در دنيا واقع شود يكى از چهار باشد : 1 - آنچه عيان و نهانش از آنِ خدا است چون طاعات و خيرات خالص و پاك . 2 - آنچه عيان و نهانش براى دنيا است چون گناهان و بسيارى از مباحات كه مايهء سرمستى و غفلتند . 3 - آنچه عيانش براى خدا است و نهانش براى دنيا چون كارهاى ريائى . 4 - عكس سوم است چون طلب كفاف روزى براى حفظ بدن و نيروى بر عبادت كه از دنيا نيست و از آخرت است . از مجلسى ( ره ) - « فقال الحواريون » آنها شاگردانِ مخصوص حضرت عيسى ( ع ) بودند ، و گفته‌اند كه چون گازر و لباس شو بودند آنها را حوارى ناميدند زيرا جامه‌ها را مىشستند و از چرك پاك مىكردند و سفيد مىكردند ، از حور باز گرفته شده است كه سپيدى ناب است و يكى از دانشمندان گفته : به راستى در كار گازرى و جامه‌شوئى نبودند و اين نام را بر آنها نهادند به اين معنى كه مردم را با پرورش و آموزشِ خود از اخلاقِ بد و چركين پاك مىكردند و آنها را از جهانِ تاريكِ نادانى و ماده‌پرستى به جهانِ درخشندهء روح پرور خداشناسى بالا مىبردند . « يا روح اللَّه » در بيان اينكه عيسى را روح اللَّه گفتند چند قول است : 1 - براى آنكه از دميدن جبرئيل در مانتو مريم پيدا شد به فرمان الهى و او را به خود وابست چون به امر او به وجود آمد ، و يا آنكه براى بالا بردن مقام او به خودش وابست چنانچه فرموده است : روزه از من است و من بدان پاداش دهم . و بسا كه روح به معنى همان دميدن باشد . 2 - مانند روح كه تن را زنده كند او جان و دين مردم را زنده